Dużo ludzi pytało mnie czemu nie umieszczam już zdjęć na digartach, deviantach i innych “pożalsięBożeartach”. O ile Digart miał dla mnie do pewnego momentu jakiś sens (nie to żebym był sadomasochistą) bo zawsze po wrzuceniu zdjęcia można było zostać skreślonym aż po samą prababcie i dzieci Twoich dzieci których jeszcze nie masz włącznie, to od kiedy pewien duży portal objął swoją opieką ów serwis i zaczął go tęgo reklamować zaczęło się tam robić nieciekawie. Komentarze w stylu “wspaniała fotka, zapraszam do siebie” moim skromnym zdaniem ni jak nie mają się do tych w stylu “Urodzenie się to był Twój życiowy błąd, tak samo jak to zdjęcie”. Co poradzić.
Tak ogółem w ramach dygresji w domu z nudów też można popstrykać.

No i na dworzu też można. Swoją drogą jesli ktos dawno nie zaglądał do mojej Galerii to czeka go megapotężny update. Tak więc korzystając z okazji odsyłam w owe miejsce.

Jako że tak jak już wcześniej pisałem był remont, to nadarzyła się okazja do porządków. Chyba samemu udało mi się zapełnić cały kontener jakimiś niepotrzebnymi rzeczami które sam nie wiem po co trzymałem do tej pory. Chyba tylko z własnego lenistwa nie starczało mi ambicji co by je wziąść i wynieść najprościej rzecz ujmując. Przy okazji wywalania prochów Lenina i innych niepotrzebnych bursztynowych komnat natrafiłem na klisze z czasów pierwszych kontaktów z zenitem. Klisze różne, czarnobiałe i kolorowe. Nie pokładane chronologicznie lub w jakiś sensowny sposób. Poprostu pokazane po długim czasie dojżewania na dnie szuflady.

Następnym razem pomarudze wam o ocenianiu zdjęć i innych tego typu dywagacjach. Teraz uderzam w wyro. Ahoj.

Na wstępie chciałem przeprosić wszystkich posiadaczy słabych komputerów bo jako, że długo nie miałem komputera a dużo sie wydarzyło to i zdjęć się nazbierało. I tak w trosce o wasze ramy zmniejszyłem liczbę wyświetlanych postów na stronę do dwóch;p
Jako że i czytania i oglądania troche będzie to zaczniemy inaczej niż zawsze żeby zaoszczędzić czas.

To zacznijmy od tego że w końcu zabrałem się za obiecany samemu sobie remont. Szczerze mówiąc gdyby w pewnym momencie z odsieczą nie przybyłby mi najlepszy  cekolomalarz po tej stronie wisły w postaci mojego wujka  remont ciągnąłby się jeszcze ładnych parę lat.

Swoją drogą co ta piłka robiła tam przez cały czas- sam nie wiem. Żeby nie było tylko że ja nie robiłem przy remoncie;> no:]
Poza tym wyżej wspomniany remont trwałby pewnie krócej gdyby nie fakt  że  zebrałem się pks’em na warmię z aparatami i parą majtek na zmianę w plecaku. Całą drogę w obie strony uprzyjemniał mi napis znajdujący się przede mną.

Nie byłem tam w sumie długo. Ale dało się zauważyć dużą różnicę między Gdańską a miejscową ludnością. Tam jakoś nikt nie bał się aparatu ani nie węszył w tym podstępu. Siostry zakonne jak i sklepikarze zgodzili się na towarzyszenie im z aparatem. Ogółem uwielbiam urok wsi i małych miasteczek. Życie płynie tam tak powoli, nikt się nigdzie nie spieszy. Poza tym gołym okiem da się zauważyć że ludzie przyjmują tam większą wagę do obrządków religijnych i kościoła.


Nie pamiętam czy już wspominałem że ludzie s dużo bardziej gościnni. Każdy w zamian za rozmowę jest gotów ugościć Cię jak tylko najlepiej potrafi.



Życie wygląda inaczej- inaczej wyglądają rozmowy. W przeciwieństwie do Gdańska nie zauważyłem żeby ktokolwiek rozmawiał o tym co się stało w ostatnim odcinku mody na sukces czy czegokolwiek innego. Rozmowy głównie tyczyły się pracy: Tego kto został zwolniony, tego kto i jak daleko musi dojeżdżać do pracy.
Co prawda powroty do domu są miłe ale nie potrafiłem od razu wrócić do trybu życia w pędzącym Gdańsku. Jak tak patrze to ludzie tu nawet już spacerować nie potrafią.

Szybkoszybkoszybko. Ale i tak nie widzę się nigdzie poza Tym miastem.

To by było na tyle. Mam nadzieję że za bardzo nie zanudziłem i że jeszcze kiedyś tu zajrzysz.

To nie jest tak że nie wcisnąłem “Ł” wpisując tytuł, tylko przytoczyłem dosłowny cytat z czegoś co już na szczęście za mną. Jeśli jakimś cudem przeczyta to ktokolwiek kto nie miał jeszcze dane dostąpić tego o czym mówiłem w poprzednim wpisie mogę bez wahania powiedzieć że jedyne czego można się bać to swoja własna wychowana przez lata głupota. Ostatnimi czasy nie miałem na nic czasu więc nic specjalnego nie porabiałem, jednak i tak mimo tego że wiem jak bardzo olewacki macie stosunek do moich poczynań i bladego pojęcia nie mam po co tu zaglądacie to wam powiem że wyzbyłem się wszystkich zapisków które nazbierały się przez około 6 lat. Poza tym mając złe wspomnienia z przeszłości starałem się nigdzie nie wychodzić przez ten okres i siedziałem bezmyślnie w oknie.

Aha. Zlew też kontemplowałem.

I świeciłem Czarkowi- bynajmniej nie oczami.

Jak widać zawsze do wszystkiego garnę się jako pierwszy Niedługo postaram się pokazać wam coś na czym można by zawiesić oko na dłużej niż 2 sekundy. Jeśli dalej to czytasz znaczy że jesteś intelektualnym masochistą i nie szanujesz swojego czasu. Piosenki możesz jeszcze odsłuchać i wracaj do roboty bo tylko przyspieszasz inflację.

Nie ukrywam że wychodziłem z założenia że nie będę pisał o maturach, ale tak jakoś. W każdym razie rzadko się zdarza pisać maturę, a jeszcze rzadziej maturę o blogach. W każdym razie nie są mi już obce stwierdzenia typu blog, bloger i blogować. Tyle o treści teraz pora się pochwalić. Prawdopodobnie jesteśmy szkołą która najbardziej spóźniła się na maturę bo zaczęliśmy pisać dopiero 48 minut po 9ej. Godzina za 5 dziewiąta przychodzi pani dyrektor (nie pozdrawiam) która pytała się nas przez krzyk czemu nie wchodzimy, na co ja ze stoickim spokojem- “Bo drzwi są zamknięte”. W końcu tak ten świat stworzony że zamkniętymi drzwiami nie wejdziesz. Przy okazji jeśli ktoś zna przypadek jakiejś szkoły która zaczęła później to czekam na cynk. Wejdźmy do środka bo tam też było ciekawie. Poza tym że jako jedyny miałem skrzypiącą ławkę, to kolega przede mną miał wyłamującą się nogę w krześle (w tym miejscu również nie pozdrawiam ludzi którzy przygotowywali te ławki). Mogę pozdrowić za to Pana Lewczuka który mimo swoich usilnych starań nie był słyszalny na sali (pozdrawiam). Chciał bym jeszcze pozdrowić Panią z komisji która siedziała obok mnie. Przez większą część egzaminu mogła sobie po prostu siedzieć, lecz w momencie gdy poprosiłem o słownik, popyt na nie przerósł podaż (toteż pozdrawiam ją). Pozdrowić jeszcze chciałbym Pana Kuźmiuka. O tak po prstu (pozdrawiam). I zapomniał bym o Ani która puściła oczko rajstopami (pozdrawiam). I to w tej kwestii na tyle.

Po maturze będę miał ogółem więcej czasu więc macie zapowiedź tego co was czeka.

I piosenki.


Ta ostatnia piosenka nawiasem rzecz biorąc miło brzmi dla ucha w wykonaniu grupy The GlenSkii’s o której mam nadzieje kiedyś powiedzieć coś więcej.

Od poprzedniego wpisu, sporo sie wydarzylo. Coś niecoś wam opowiem. Jeszcze zanim zaczne pisac to w ramach wstepu przydałoby się napomknac ze to juz dokladnie rowno bez zadnych zaokraglen setny wpis (!). Szczerze dziwie sie momentami tym co sledza tego bloga od poczatku i zagladaja tu za kazdym razem kiedy widza ze jest cos nowego W kazdym razie wszystkim im dziekuje. To najwazniejsza z rzeczy ktore sie wydarzyly jest pewnie to ze w sumie po 11latach uczeszczania do budynku przy ulicy Subislawa 22, udalo mi sie od nich dostac talon na balon i jak mnie najdzie ochota nie musze miec z nimi nigdy wiecej nic wspolnego. Ale cos czuje ze tak nie bedzie bo jednak czlowiek to istota sklonna do popadania w rutyne. Jako ze sam nie konczylem szkoly zaraz po piatkowym pozegnaniu wieczorem cala grupa z tej parszywej 12ki wyladowala w jednym miejscu. Szczerze w to nie wierze bo przez cale zycie nie widzialem zeby udalo sie zorganizowac tak duza czesc klasy w jednym miejscu i to o tej samej porze. Byl to wieczor miliona akcji, z calej tej zgrai najlepiej bawil sie ogolnie powszechny Marcin, ktorego z wzgledow na szacunek do jego osoby postanowilem nie umieszczac na blogu

Ogolem od momentu kiedy dotarlo do mnie ze juz wiecej nie bede zmuszony do liczenia sinosów i innych cotangusów jakis radosniejszy jestem. Ale nigdy nie wiadomo co sie wydarzy i moze stac sie tak ze bede to robil z pasja jaka zuk gnojarz darzy swoja kule (pozdro Marek ) Mniej matmy, wiecej czasu zeby poszwedac sie tymi polskimi ulicami gdzie wladze pod klatkowską dzierżą dresy i odwiedziec znajomych, albo nawet posiedziec nie naglony czasem nad morzem.

Wszystko ladnie pieknkie, ale czasem obawiam sie ze nasza klasa zamieni sie w naszą-klasę i bedzie to jedyna mozliwosc skontaktowania sie ze starymi znajomymi. Szczerze wierze ze nie

am nadzieje ze teraz nie bede musial tak dlugo pozostawiac w milczeniu i bede mia czesciej cos tu do napisania Jedyne co mi teraz stoi na przeszkodzie to cos w stylu komisa z calego zycia. Nazywa sie  to jakos na M, ale czy to wazne? Olaboga, ale zem sie rozpisal. No nic. to troche muzyki na dowidzenia i do nastepnego razu.


I piosenka ktora kiedys gdy byla na pierwszych miejscach list przebojow jakos mi sie nie podobala, a teraz wpadla mi w ucho no dobra, dobra, juz sie zamykam.

jak w garncu. Tak mówią. Ciekawy to garniec. Bardziej kwiecień plecień. Długo nic tu nie pisalem, sporo czasu minęło i jeszcze więcej się wydarzyło ale nie chce mi sie pisać Pomilczmy, popatrzmy, posłuchajmy.





Tym sposobem macie przegląd przez pogodę jednego tygodnia. Nawiasem rzecz biorac mieszanka cyfrowo analogowa. Taki mix. W ramach dowidzenia piosenki.

Ahoj.

Czyli o tym ze klisze mozna jeszcze kupic mimo jej znikniecia ze stanu mediamarktu W dobie aparatów cyfrowych chowanych po kieszeniach, majtkach i innych dziwnych miejscach, widok aparatu który nie ma wyświetlacza na którym wyświetlają sie zdjęcia można porównać do reakcji ludzi na widok czarnoskórego człowieka jakieś 10lat temu w Polsce. Obydwa bez zadnego fotoszopownia i na filmach fuji.
Wpierw z mojej zdobyczy jaką jest lubitel. Średni format, niedokładne naświetlanie, kwadratowe zdjęcia. Jeden jedyny wyjatek jest spowodowany tym ze to byl poczatek kliszy i zle nacięgnęłem. Kocham ten klimat.

Treaz zaprezentuje się nikon na taśmę.

Jak widać, codzienność może być ciekawa.
Do następego

Niektórzy nic w tym nie widzą, inni nieudane zdjęcie, ja lubię takie błyskotk.
Z pozdrowieniami dla tych co lubią marzyć.

Chodzę ulicami patrząc na swoje buty i co jakiś czas zerkając na rownie szary tlum.

Teraz dajem upust oczom, do pracy wchodzą uszy.